บทที่ 150 ตอนที่ 41.4 สิ่งที่ยากที่สุดคือการให้อภัย

อิงน่าน Part

เช้าวันต่อมาพี่มาวินเป็นคนช่วยผมทำกายภาพบำบัดเหมือนเมื่อวาน แต่วันนี้มือใหญ่ไม่ได้โอบประคองผมอีกแล้วแต่เดินไปอยู่หน้าบ้านนู่นแน่ะแถมยังกวักมือเรียกผมยิก ๆ อีกด้วย

“เดินให้ไวกว่านี้ครับคนไข้”

“งั้นให้วิ่งเลยไหมครับคุณหมอมาวิน” คำประชดประชันของผมถูกตอบรับด้วยการผงกหน้าถี่รัวจนอดค้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ